De Hansohm wahnt ok redi wunnerschön!
Bitte prüfe den Text zunächst selbst auf Auffälligkeiten und nutze erst dann die Funktionen!
Wähle rechts unter „Einstellungen“ aus, welcher Aspekt untersucht werden soll. Unter dem Text findest du eine Erklärung zu dem ausgewählten Aspekt. Nicht jede Anmerkung ist für die Analyse gehaltvoll.
Klaus Groth: De Hansohm wahnt ok redi wunnerschön! Titel entspricht 1. Vers(1859)
1
De Hansohm wahnt ok redi wunnerschön!
2
De Wisch an Garn un an de Wisch dat Holt,
3
Un rechts un links de Möller un de Prester:
4
De hett genog vun Eer un ok vun Himmel,
5
De döss ni wannern na Amerika –
6
Vun vœrn de warme Sünn, na'n achtern Schatten,
7
Un rund herum de gröne Ogenweid ...
8
He's ok al rut un lett de Ogen lopen,
9
De Sünn un Wollgefalln op beide Backen.
10
He kikt mal œwern Dik un na de Swan,
11
Un hört vœr Dœr dat Water un de Rœder:
12
Dats nett vun Feerns, ok wenn man öller ward
13
Un hett al graue Haar, as Hansohm kręgn hett.
14
Dat ward Een nödi as dat dägli Brot,
15
Een smeckt doch nix, wenn dat en daglang feilt,
16
Un de Gewohnheit makt dat jümmer söter;
17
Un Hansohm, de ni Kind noch Küken hett,
18
– Uns Heinri is eerst dar, so lang he grot is –
19
Steit nu binah as fröher Obbe dę,
20
Un kikt na Böm un Büsch, as weern't sin Kinner.
21
Uns Heinri sluntert lewer langs den Hof
22
Un süht na Risen un Levkojenplanten,
23
Un wa de dicken Köpp vun Bohn un Arfen
24
In lange Reegn de swarten Betten klövt.
25
Dat is en egen Bengel, still un schu.
26
Man schull wul meenn, de kunn en Eek utriten:
27
Dat deit he ok – son lüttje as en Finger,
28
Wenn he een finnt, wo Minsch un Veh herumpett,
29
Un driggt se sorgsam, as en Vagelnest,
30
Mit beide Hann', un plant se still in Garn.
31
Vunmorgens geit he lingelangs den Hof
32
Un stellt sik anne Heck, de na de Wisch geit.
33
He lœhnt sik mit de Ellbagn op de Port,
34
Un süht gedülli na de Köh int Grasen.
35
Wa rükt dat söt un krüdri na Kaneelblöm!
36
Un stormt der grön un safti rut ut Gras!
37
Un langs de stille Wisch mit stille Köh
38
Dar drus't un drömt de Mœlenbęk hintlank
39
Un blinkert as en Spegel mit en Goldrahm
40
Vun Botterblöm, so sach un doch so ili,
41
As gev dat nerrn in Schatten wunner Wichtigs,
42
Wo he sik mank de Ellernbüsch verstickt! – –
43
Wat knarrt un klirrt dar rechter Hand in Tun,
44
De as en gröne Mür de Wisch hentlanktreckt?
45
Un baben sitt he vull vun witte Blöm;
46
De is so dich, de lett keen Mus hendœr,
47
Un hoch, dar kann keen Mann herœwer kiken. –
48
Weer dat de lüttje Port na Presters Garn?
49
Wa hasti wenn' uns Heinri dat Gesich,
50
As harr em vun de Im, de da herumsingt,
51
Een gar to näswis' um de Ohren summt.
52
He rich sik op un trę en Schritt torügg
53
Un stunn in de Kaneelbüsch mank de Blœder.
54
Denn keek he langs den Stig an Pastors Tun,
55
Un glup as schull der Wunner wat herut kam.
56
Dat weer ok wat! Toeerst en sachen Stimm,
57
De bi sik sülm en Melodie hinmummel,
58
Un denn en Kleed – so witt! un ok en Strohhot! –
59
Un denn, so swęv der'n Engel langs dat Gras
60
In hellen Sünnschin un in dicken Schatten,
61
Un lach un lęv as Ros' in Morgendau;
62
Un doch en Hals, as weer't en witte Tulk!
63
Se neem den Hot gemächli œwern Arm
64
Un streek dat Haar sik vunne Steern torügg:
65
Do sluntern ęr de dicken brunen Flechten
66
De Schullern dal, as weer't en Last to dręgen!
67
So kumt se sachen langs den Stig tohöch
68
Un buckt sik dann un wann en Blom to plücken,
69
7n steit mal still un süht sik rund herum:
70
Wenn se dat wuss, dat wi hier stat to kiken,
71
Wa se sik bi ęr Kleed an Bossen pult,
72
Un mit de Blöm sik putzt – war se roth warrn!
73
Doch süh? wat is der los? – Du lewe Gott!
74
De Bull! de Bull! – un Heinri schriggt vertwifelt,
75
He springt, as weer't en Stęgelsch, œwert Heck,
76
He ritt inn Griff en Sleetbom ut de Port,
77
He is al op den Stig un draut un prahlt,
78
Un schriggt un flüggt, as goll't sin egen Lęben,
79
Un all as weer he rasend, op den Stier.
80
Maria keem noch mit den Schreck dervun,
81
Dat hung man an en Haar, so harr he tostött,
82
Do föhl he langs den Rügg en Slag, un noch een,
83
Un wedder een, as wenn man Arfen döscht,
84
Un brüll, un wüthi dreih he sik herum
85
Mit rode Ogen un mit lange Tung,
86
De Kopp vœrschreeg na Eer un kratz de Bülten,
87
As wull he seggn: wer dœrt dat mit mi wagen?
88
Doch as he man de Stimm hör fast un sęker,
89
De commandeer, un seeg den Stock tohöch,
90
En Mann un Ogen, de ni vun em wiken:
91
So wenn' he sik in Brummen langsam af
92
Un knurr sik langs dat dichte Gras darvun.
93
As Heinri sik herumdreih na dat Mäden,
94
Do weer se ahn en Wort un ahn en Lut
95
Un likenblass beswöt in Omach fulln,
96
Un leeg derhin, de Hot noch œwern Arm.
97
Nu keem de Reeg an em mit Angst un Schrecken,
98
De ęben vœr de Oss ni bęv noch schütter.
99
He smeet sik op de Kneden vœr ęr dal
100
Un heel ęr Kopp to höch un neem ęr Hann',
101
Un reep ęr schüchtern, doch so angst un pinli,
102
Dat muss en Doden wecken ut den Slap.
103
Doch as se nu de Ogen grot heropslog
104
Un swack un still umhęrseeg as in Drom,
105
Un deep de Athen keem un in de Backen
106
En bęten Roth, dat schin man ęben dœr,
107
Do neem he ęr vœr Freid in beide Arms
108
Un hęv ęr as en Kind, as harr he't funn',
109
As weer't sin egen, vœr sik inne Luft
110
Un drog ęr lud in Lachen un in Weenn
111
Un Snacken, hoch- un plattdütsch mank enanner,
112
Den Stig hentlank un dœr de Presterport,
113
Un sett ęr dar in Schatten op de Bank.
114
Eerst scham se sik, war roth un wedder bleek,
115
Un seet un wreng ęr Hann' un seeg herum:
116
Mir eenmal slog se em de Arms um Hals
117
Un seeg em an mit grote brune Ogen,
118
Versteek den Kopp an em un seggt – Min Heinri!
(Haider, Thomas. A Large Annotated Reference Corpus of New High German Poetry. In: Proceedings of the 2024 Joint International Conference on Computational Linguistics, Language Resources and Evaluation (LREC-COLING 2024), S. 677–683, Torino, Italia. ELRA and ICCL. 2024. Ursprünglich aus: Deutsches Textarchiv, CC BY-SA 4.0.)
Dieser Text könnte aus folgender Literaturepoche stammen:
Einstellungen
Äußere Form
Sprachlich-inhaltliche Analyse
Interaktive Analyse von über 65.000 Gedichten und über 700 Dramen
Zugriff auf mehr als 400 Rezitationen und hilfreiche Epochenübersichten
Mit Aufdeckfunktion zum Selbstlernen von Stilmitteln, Kadenzen, Metrum u. v. m.
Text teilen & herunterladen
Voller Zugriff auf Textopus
Textopus-App
€ 4,99/Jahr
In-App-Kauf
Für Lehrkräfte
Kostenlos in ausgewählten Digitalen Unterrichtsassistenten der Deutsch-Lehrwerke des Ernst Klett Verlags
Klaus Groth
(1819–1899)
* 24.04.1819 in Heide, † 01.06.1899 in Kiel
männlich, geb. Groth
Niederdeutscher Lyriker und Schriftsteller
(Aus: Wikidata.org)
Textopus kann Fehler machen. Überprüfe die Informationen. Teils KI-gestützt. Siehe Hinweise zur möglichen Fehleranfälligkeit.