1
Ick weit nich, was dat tau Serrahn,
2
Was dat tau Groten-Bäbelin –
3
Dor in de Gegend möt dat sin,
4
Dor was min Ohm tau Hochtid gahn.
5
Min Kasper Ohm, dat was en ollen Knaw,
6
En ihrlich Blaud un tru un brav
7
Un hadd mit unse Strelitzschen Husoren
8
In sine wählig Tid un jungen Johren
9
Den Franzmann düchtig kloppen hulpen,
10
Un wenn hei stunn in sine gelen Stulpen
11
So strack un stramm up sine Bein,
12
Denn künnt ji ok den oll'n Soldaten
13
Em in sin Öller noch anseihn;
14
Man schad, sei hadden dow em schaten.
15
Un wull hei hür'n, wat einer säd,
16
Denn müßt hei sihr dat Mul upriten,
17
Wat em just nich am schönsten kledt.
18
Min Ohm was also tau Bäblin,
19
Kann mäglich ok Serrahn west sin,
20
Tau eine lust'ge Hochtid beden;
21
Un as sei nu nah't Middageten
22
Tausamen bi den Koffe seten,
23
Dunn güng dat hen un her mit Reden.
24
Doch is dat narsch dor mit de Gegend,
25
Ein mag dor reden, wat ein will,
26
Von Haken, Pläugen minentwegent,
27
Tauletzt kümmt doch de Düwel mit in't Spill.
28
Dat is, as hadd Musch Urian
29
Grad up de Gegend von Serrahn
30
Den langen Start dwas äwerleggt
31
Un hadd tau all sin Takel seggt:
32
Dit's uns'! In desen Sand un Knirk,
33
Dor makt jug Sprüng'n un jug Gewirk;
34
Dit is min eigenes Revier!
35
As wenn't de meckelbörgsch Blocksbarg wir!
36
Un durt denn ok nich alltau lang',
37
Dunn wiren s' richtig midden mang
38
Den Düwel, Hexen, Kortenleggen,
39
Arwslätel, Späuk, Säwlopenlaten;
40
De ein wüßt dit, de anner dat tau seggen.
41
Vör allen was't so'n Burß von Kannedaten,
42
Herr Gott doch, ne! Wo redt de Mann!
43
De füng tauirst mit Dischdreihn an
44
Un kamm up Späuken, Hexen, Düwel,
45
Un all'ns bewes' hei ut de Bibel.
46
Dunn rückt min Öhming neger ran
47
Un ret sin leiwes Mul wid apen
48
Un seggt tau Jehann Hinrich Papen:
49
»du, Vadder, segg, wat seggt de Mann?«
50
»hei seggt, an't Dischdreihn künn wi seihn,
51
Dat hüt tau Dag' noch Wunner scheihn.«
53
Un durt nich lang', dunn fröggt hei wedder:
54
»jehann, wat iwert sick de Mann?
55
Wat rönnt hei ümmer up un nedder?«
56
»je«, seggt Jehann, »denk di mal bloß,
57
Hei seggt, de Düwel, de is los
58
Un wirkt von Dag tau Dagen slimmer
59
Un geiht in'n brunen Kledrock rümmer.«
61
Doch wohrt't nich lang', höllt hei sin Uhr heran
62
Un ritt sin Mul noch wider apen
63
Un fröggt taum Drüdden Jehann Papen:
64
»wat seggt hei nu? Hei kanzelt jo
65
Un springt herüm un towt jo so?«
66
»hei seggt, wer nich an Bann un Späuk deiht glöwen,
67
Un dat't up Stun'ns noch Hexen giwwt,
68
De glöwt nich an de heilig Schriwwt,
69
Dor stünn dat düdlich naug in schrewen.
70
Noch nilich hadden weck Pasturen
71
Dat unner'n anner ingeset't,
72
Wer nich den Hexenglowen hett,
73
De wir noch nich up't Frisch geburen,
74
Denn so en Minsch, dat wir kein Christ.«
76
Seggt Kasper Ohm un seggt Jehannen
77
Wat in dat Uhr un steiht tau Höcht.
78
»na, wat de Herr Kann'dat hir seggt
79
Von Hexen, Späuken un von Bannen,
80
Hett sinen Grund. Ein möt dat blot verstahn,
81
De Sak bet up den Grund tau gahn.«
82
»na«, springt nu de Kann'dat in En'n
83
Un riwwt vergnäuglich sick de Hän'n,
84
»da hören Sie's! – Der brave Mann,
85
Der würd'ge Herr glaubt auch daran.«
86
»wat«, fröggt min Ohm, »wat seggt hei nu?«
87
»hei seggt, en würd'gen Herr wirst du.«
88
»dat will'ck em wisen, dat ick't bün.«
89
Un hei fängt an so tau vertellen:
90
»dat kann an sößteihn Johren sin,
91
Dunn müßt sick dat taufällig stellen,
92
Dat ick von wegen min Gehür
93
Bi Doktor Krüger-Hansen wir
95
De Red', de kamm up dit un dat,
96
Un hei vertellt mi, dat hei vör de Stadt
97
En wunnerschönen Goren hadd,
98
De recht so in de Schuling leg,
99
Mit Spars' un Win un Awt – man schad,
100
Dat hei seindag nich wat von kreg.
101
Hei let nu 's Nachtens dorbi waken,
102
Doch as dat schüht bi so'ne Saken,
103
Hadd'n irst em blot de Deiw' bestahlen,
104
So stöhlen nu de Wächters mit,
105
Un dorför müßt hei s' noch betahlen.
106
Kort, de Geschicht würd ümmer slimmer.
107
Hei treckt 'ne grote Steinmur rümmer
108
Un denkt, dat dit em helpen sall,
109
Doch, leiwer Gott! Hei markte ball,
111
Wat nu tau dauhn? – De Oll verstunn
112
Ein beten von de swarte Kunst,
113
Un wenn hei ok nich hexen kunn,
114
So kunn hei doch en beten bannen.
115
Hei geiht nu also vör dat Dur
116
Un bannt linksch üm dreimal de Mur. –
117
Wi reden nu noch hen un her!
118
Ick säd, dat mi dat wunnern ded,
119
Dat hei bi sine Dokteri
120
Noch so'n Geschäft drew nebenbi,
121
Dunn ward dat buten en Geschri,
122
Un rinne stört't so'n Burß von achteihn Johren.
123
'herr Dokter, kamen S' rut nah Ehren Goren,
124
Min Jochen-Brauder sitt
126
All sid hüt morgen hentau säben
127
Up Ehr verfluchte Steinmur up un dal;
128
De Mur, de will em los nich gewen,
129
Hei ritt sick dörch, der Deuwel hal!'
130
Na, hadd de Dokter em't ok günnt,
131
So was hei doch en Minschenfründ,
132
Un hei gung rut, un ick gung mit.
133
'süh, wo hei dor herümmer ritt!'
134
Seggt Dokter Hansen, »na, Patron,
135
Du kriggst denn noch den richt'gen Lohn.«
136
Dor satt denn nu dat Worm in Nöten,
137
Bald satt hei linksch, bald rechtsch en beten,
138
Un blot de Midd, de trut hei nich.
139
Un üm em rümmer hadden sick
140
Sin sauberen Gesellen funnen,
141
De keken ganz verdutzt von unnen
142
Un säd'n tau sick: 'Dat süll uns fehlen!
143
In'n Doktergor'n nich wedder stehlen!'
144
Na, Hansen gung nu dreimal rechtsch herüm
145
Un brummt en Spruch mit halwe Stimm,
146
Dunn was't vörbi, dunn höll em nicks,
147
Dunn was hei rute ut de Supp,
148
Dunn rönnt hei furt un 'holl di jo nich, jo nich up',
149
As hadd hei Füer in de Büx.«
150
»sehn Sie's«, seggt de Kann'dat, »sehn Sie's!
151
Ein bündiger Beweis ist dies:
152
Der würd'ge Mann, er hat es selbst gesehn,
153
Wie es am hellen Tag geschehn.
154
Nun streit mal einer gegen Spuk un Bann!«
155
»wat«, fröggt min Ohm, »wat seggt de Mann?«
156
»hei freut sick, dat du sülwst dat seihn,
157
Wo't mit dat Bannen is gescheihn.«
158
Je, ick heww noch wat anners seihn.
159
Wi seten knapp tau Hus tausamen,
160
Dunn müßt de Bengel rinne kamen,
161
Un Hansen säd nu tau den Jungen:
162
'de Sak, de is uns gaud gelungen,
163
Hir hest en Daler för dat Riden,
164
Un wil din Büxen deden liden,
165
Hir noch acht Gröschen för de Büx.' –
166
Wat seggt hei nu?« – »Nu seggt hei nicks.«