28
Doch wenn't ehr an dat Lewen geiht,
29
Denn 's't all mit de Beschaulichkeit,
30
Denn wehren s' sick so gaud as ein.
31
Ick will jug mal en Stück vertellen,
32
Wat hir in Meckelborg is scheihn:
33
Ji kennt gewiß den lustigen Gesellen,
34
»heindrich der Löwe« ward hei nennt,
35
Un wer Heindrich den Löwen kennt,
36
Den ward bekannt ok woll sin Vetter sin,
37
De lütte, dicke, fule Korl Penzlin.
38
Na, Korl Penzlinen hett in allen Gnaden
39
Uns' Herrgott prächtig utstaffiert
40
Mit schöne Bein un stramme Waden,
41
Söß Schepel Kurn drei Treppen hoch tau dragen,
42
Un einen kostbor schönen Magen,
43
So'n rechten dägten un gesunnen;
44
Mit einen Kopp so rund un dick
45
Un afwarts wider dal nah unnen
46
Mit ein gehürig Blaumenstück.
47
Kort, Korl, de kann von Kopp tau Fäuten
48
So gaud as einer »Venus« heiten.
49
Doch einen Schaden hett de Mann,
50
Dat hei sick nich recht rögen kann;
51
Hei hett twors Rägen in den Bussen,
52
Doch de Gelenke sünd em woll verwussen.
53
Heindrich der Löw' ded, wat hei künn,
54
Hei wickelt Korln von Kopp tau Fäuten
55
In warme, wullen Decken in
56
Un lett em so recht düchtig sweiten,
57
Wat sei up engelsch training heiten,
58
Un dacht em beiniger tau maken.
59
Je ja, je ja! – Korl würd woll sweiten,
60
Doch blew hei stiw up sine Knaken.
61
»wo?« seggt uns' Heindrich, »dit is doch gefährlich!«
62
Un stellt em bi't Flaßweiden an,
63
Korl äwer seggt, dat wir em tau beswerlich.
64
»täuw«, seggt uns' Heindrich, »täuw! Ick heww't!
65
Ob hei nich Häuner häuden kann?
66
Dat is en ruhiges Geschäft.«
67
Uns' Heindrich höll 'ne grote Flucht
68
Von schöne Häuner, utländsch Tucht;
69
De würd'n Korln nu rute drewen,
70
Dormit hei jo kein Not mit hadd,
71
'ne Pitsch em in de Hand rin gewen
72
Un hei herutführt up 'ne Kahr.
73
»so, Korl, dit kann di woll gefallen.«
74
Na, schön! Mit Abend un mit allen
75
Is Korl denn von't Geschäft erlös't.
76
»na, Korl, dit is bequem doch west?«
77
»den Deuwel ok!« seggt Korl, »wat denkst du denn?
78
Mit dat oll dämlich Häunerveih!
79
Dor hett en nicks as Not un Mäuh!
80
Dor kriggt mi keiner wedder hen!«
81
»na«, seggt uns' Heindrich denn tau sich,
83
För em möt dat bequemer sin.«
84
Hei führt nah Rostock also 'rin
85
Un köfft för Korln en Eselhingst.
86
»so, Körling, kumm! Nu sett di rup,
87
Will'n seihn, ob du dat so nich dwingst.«
88
Un Korl, statsch as 'ne Semmelpupp,
89
In sine Hand de Pitsch, in'n Mund en korten Bräsel,
90
Ritt mit sin Veih nu stolz tau Feld
91
Un hött sin Häuner nu tau Esel.
92
Doch wohrt nich lang', dunn kümmt hei t'rügg.
93
»ne, Heindrich, ne, dat mag ick nich,
94
Dat Beist, dat hett entfamte Mucken,
95
De Ekel will nich vorwärts gahn.
96
Dor möt en up em rümmer slahn,
97
Un wenn'n em sleiht, kriggt hei dat Bucken.«
98
Je, denkt nu Heindrich, mäglich is't,
99
Dat hei nich anners känen deiht,
100
Un wenn ick dat man säker wüßt,
101
Denn let'ck em in Bequemlichkeit.
102
Na, will'n em doch mal utprobieren,
103
Ob hei dörchut nich tau kurieren.
104
't is Winterdag un buten frisch,
105
Dunn röppt hei: »Korl, kumm doch mal rin!«
106
Un schüdd't 'ne Tüt' mit Pulver up den Disch.
107
»segg, süll des' Pulwer gaud woll sin?«
108
»worüm nich?« seggt uns' Korl Penzlin,
109
»dat Tüg is glatt un blank un fin,
110
Dat brennt nich vör, dat bluckt tau Höcht,
111
Wenn einer blot den Drücker rögt.«
112
»na«, seggt uns' Heindrich, »denn mak swinn
113
Un hal en Arm vull Bäuken-Klaben,
114
Recht dröge, nah de Stuw herin
115
Un stek sei rinne in den Aben,
116
Mi früst hüt morgen niederträchtig.«
117
Korl geiht denn nu ok ganz bedächtig,
118
Un as hei rut is, em nich süht,
119
Schüdd't Heindrich fix den Pulver ut de Tüt'
120
Un füllt sei vull mit Stuwensand.
121
Korl kümmt nu rinne mit de Klaben
122
Un steckt sei in den Stuwenaben,
123
Un as sei recht in vullen Brand,
124
Dunn geiht uns' Heindrich an de Dör,
125
Slütt tau un treckt den Slätel ut.
126
»so, Korl, nu sett di hir mal her!
127
Du weißt, ick heww all lange Tid
128
Mi mit de Absicht rümmer dragen,
129
Dat Lewen in de Schanz tau slagen.«
130
»wat!« röppt uns' lütte Korl Penzlin,
131
»wo? Du magst jo des Deuwels sin!
132
Dor hest du süs jo nicks von seggt.«
133
»denn hürst du't nu; hüt kümmt't taurecht.
134
Un denn heww ick so bi mi dacht,
135
Du sädst de Welt ok woll gu'n Nacht.«
137
»na, lat dat man, lat dat man sin.
138
Ut di, min Jung', ward doch kein Mütz,
139
Du wardst de Welt doch nicks mihr nütz,
140
Du kannst di jo nich bücken un nich bögen
141
Un kannst de Knaken nich mihr rögen.«
142
»wat, Heindrich, wat? Wat föllt di in?
143
Kik blot mal, wat ick beinig bün!«
144
Un Korl, de springt nu hen un her
145
Un rätert an de Stuwendör.
146
Doch de is tau, un Heindrich seggt:
147
»ick heww mi't sorgsam äwerleggt;
148
Sid Johren all heww ick di fött
149
Mit Eten, Drinken un mit allen,
150
Nu deihst du mi woll den Gefallen
151
Un seggst de Welt mit mi valet,
152
Ut Dankborkeit, min olle Sähn.«
153
»ut Dankborkeit? Na, dit wir nett!
154
Ut Dankborkeit? Na, dit wir schön!«
155
Un dorbi springt hei wedder hell tau Höcht.
156
Uns' Heindrich sitt ganz still un seggt:
157
»anfänglich heww ick mi so dacht,
158
Wi wull'n uns in 'ne stille Nacht
159
Ümschichtig an den Nagel hängen,
160
Doch dat is nicks: ein bliwwt denn t'rügg.
161
Nu segg mal, Korl, is't woll dat beste nich,
162
Wenn w' uns mit Pulver in de Luft rin sprengen?«
163
»heindrich, Heindrich! Büst du dull?
164
Herr Gott, de ganze Tüt is vull!
165
Herr Gott, hei nimmt s', hei smitt s' in't Fü'r.
166
Reddt! Reddt! Tau Hülp, tau Hülp uns hir!«
167
Un Heindrich nimmt den Stuwensand
168
Un smitt em in den Abenbrand.
169
Un Korl, de springt mit
170
Herinne in de Finsterlucht
171
Un brickt mit sine ganze Wucht
172
Dörch Rahmen dörch un dörch de Ruten.
173
Sin Vörderdeil, dat is all buten,
174
Doch't Achterdeil, dat will nich mit.
175
Un as hei nu so fast klemmt sitt,
176
Dunn kümmt uns' Heindrich mit en Tagel –
177
Swabb! swabb! »Nu kik mal ein!
178
Täuw, Körling, täuw! Nu heww ick't seihn;
179
Du büst so flink jo as en Vagel!
180
Du büst jo idel fix tau Bein!«
181
Swabb! swabb! »För't Häunerhäuden!«
182
Swabb! swabb! »För't Linsatweiden!
183
Buckt di de Esel noch tau dull?«
184
So sleiht hei em dat Ledder vull,
185
Un irst as Korl all'ns Gauds verspreckt,
186
Dunn ward hei ut dat Finster treckt.