25
»taum Bispill man«, seggt Rahfaut, »will man seggen,
26
Wenn ick 'ne wohr Geschicht bericht,
27
Dor ward sick männigein dorwedder leggen
28
Un segg'n, dat is 'ne Jagdgeschicht;
29
Un de Geschieht is würklich wohr. –
30
Ick hadd mal vor en halw Stig' Johr
31
En Häunerhund, was Pluto nennt.
32
Na, Vadder Voß, du hest em kennt,
33
'ne staatsche Fahn, en beten bunt,
34
Doch schadt em nich, was en kaptalen Hund,
35
Stammt noch von Dahlitz sine Raß.
36
Mit den hadd'ck mal en netten Spaß:
37
De Hund was hellsch up't Apportier'n,
38
Un ick un Dahlitz seten mal tausamen,
39
Dunn müßt taufällig grad de Stubendirn
40
Taum Füermaken rinne kamen;
41
Sei hadd 'ne Schüpp vull gläugnig Kahlen,
42
Un de oll Schüpp was woll tau vull,
43
Genaug, wat Tügs, dat föll hendalen.
44
Na, min oll Vadder Dahlitz schull
45
Un seggt: ›Bring' fix 'ne Tang herin!‹
46
›ih, ne‹, segg ick, ›lat sin, lat sin!
47
Min Pluto kann s' jo ranne halen.‹
48
Un: ›Pluto! Hir! Da! Faß! Apport!‹
49
De Hund ok glik d'rup in, un – kort,
50
Hei apportiert uns all de Kahlen.«
51
»je, Vadder«, seggt oll Voß. – »Je, Vadder«, seggt oll Rohd.
52
»de Sak ...«, seggt Voß. – »De Sak ...«, seggt Rohd,
53
»min Glowen is süs ok woll tämlich,
54
Indessen doch ...« – »Dat glöw ji nich?
55
Meint ji, min Pluto wir so dämlich,
56
As hei de Kahlen ranne bröcht,
57
Dat hei dat Fü'r namm in de Snut?
58
Hei böhrt tauirst den Achterbein tau Höcht
59
Un ded sick irst de Kahlen ut.«
60
»ja, dat hett denn en annern Grund«,
61
Seggt Voß. – »Ja«, seggt oll Rohd,
62
»hei makt sick irst de Sak kommod.
63
Ja dat, dat glöw ick von den Hund.«
76
»tum Bispill man«, seggt Voß, »ick hadd mal einen,
77
Güng as de annern up vier Beinen,
78
Doch satt dor woll wat anners in,
79
Denn wenn de Hund vör Häuner stünn,
80
Denn künn ji segg'n: Allong! Avang! –
81
Min Caro kihrt sick gor nich dran.
82
Ji künnt en locken, künnt en fleuten,
83
Ji künnt en slahn, ji künnt en scheiten –
84
Hei dreiht sick üm un kek jug an,
85
Schüddt mit den Kopp un swenkt de Fahn
86
Un blew denn stiw un stramm bestahn.
87
Un üm den Hund müßt ick so hundsvöttsch kamen!
88
De Förster Slang' hadd mal so'n Semeristen,
89
Denn hadd hei up de Jagd mitnamen;
90
Na, de oll dämlich Bengel müßt en
91
Vör'n Voß anseihn un – denkt jug! – schot
92
Den Hund vör mine Ogen dod.«
93
»pfui, dat was jo entfam!« seggt Rohd.
94
»ja«, seggt Rahfaut, »indessen mit dat Stahn,
95
Dat kannst du grad' nich wat besonders nenn'n.«
96
»ih, Vadder, horch doch irst an't En'n!
97
Ick wull vertellen, wo't mi sülwen gahn:
98
De Hund was dod, un in de Häunertid
99
Gah ick mit Slangen äw're Stoppel –
100
Nu denkt jug mal, wat dunn geschüht!
101
Wi wiren taufällig in de Preisterkoppel,
102
Mit einmal künn'ck nich wider gahn,
103
Vör'n Tüftenfeld blew ick bestahn
104
Un kek dor in de Tüften rin;
105
Oll Slang, de rep – je ja! ick stünn.
106
›kumm hir doch her!‹ – Je ja! ick stünn!
107
Ick schüddt den Kopp, ick kek em an,
108
Un hadd'ck en Start hatt, hadd'ck em rögt.
109
Na, Slang', de kamm nu nah mi 'ran,
110
Un hurrrr! vör mit tau Höchten flög't,
111
Dunn was ick los, weg was de Bann!«
112
»je, Vadder ...«, seggt Rahfaut. »Je, Vadder ...«, seggt oll Rohd,
113
»min Glow is frilich tämlich grot,
114
Indessen doch – dat mit dat Bannen
115
Woll nich up Stun'ns mihr glöwen kann en.«
116
»wirst du't nich«, seggt Rahfaut, »ick säd: hei lüggt,
117
Dit is denn woll so'n Jagdgeschicht.«
118
»na, wenn'ck jug äwerst seggen dauh,
119
Wo't mit de Sak gung richtig tau,
120
Denn ward ji glöwen, wat ick spraken:
121
As Caro müßt so hundsvöttsch starben,
122
Dunn let'ck sin Fell mi nahsten garben
123
Un let dorut 'ne West mi maken;
125
As ick wull in de Tüften rin:
130
»ja«, seggt oll Rohd, »ja,
132
»caro'n sin Fell!« seggt Rahfaut, »so?
134
Nu dat du't uns vertellst utführlich,
135
Nu is de Sak jo ganz natürlich.«
148
Den letzten Frühjohr vör drei Johren,
149
Dunn güng ick mal herin nah Wohren,
150
Wull Pulver halen, min was all.
151
Bi Zeunern kreg'ck en denn ok ball,
152
Un as dat an tau düstern fung,
153
Namm ick min Flint un Tasch un gung.
154
Dat was son'n richtig Sneppenweder,
155
En beten grusig un nich kolt
156
Un nich en lüttes Spirken Wind.
157
Nu heww ick an de Mod' menleder,
158
Dat, wenn ick kam dörch Busch un Holt,
159
Gah'ck ni nich mit 'ne leddig Flint.
160
Ditmal hadd't noch en annern Grund:
161
Mi was dat kamen in de Kund,
162
Dat in Herrn von Aprillen sin Revir
163
En wunnerschönen Rehbuck stünn,
164
Un wenn't ok in de Schontid wir
165
Un wenn't ok grad nich min ded sin,
166
't kunn ok den Hals jo just nich kosten.
167
Na, min oll Flint, de streute sihr,
168
Ick nem denn nu en gaud Deil Posten
169
Un ok 'ne Handvull Numm'ro Null
170
Un lad't oll Ding bet baben vull
171
Un stell mi in den Holt nu an.
172
Ick stah, bet'ck nich mihr seihen kann,
173
Un smirks' den Hund un will all gahn,
174
Mit einmal brust dat dörch de Fichten,
175
De Dannen knacken, Telgen slahn,
176
Un dörch den Holt, dor flücht en Lüchten,
177
Dat was as Swewel antauseihn,
178
Hoch in de Luft, dor kraken Kreihn,
179
Min Hund de günst un krüppt mi mang de Bein,
180
De Stormwind packt mi von de Sid
181
Un smitt mi an 'ne olle Wid,
182
Un in min Angst, dor fat ick s' üm.
183
›gun Abend‹, seggt 'ne knarig Stimm,
184
›holl di man wiß, Gevatter Rohd,
185
Holl di an mi, denn deiht di't nicks.‹
186
Ick kik tau Höcht – en Kirl nah nigste Mod',
187
In brunen Liwrock un 'ne nankängsch Büx,
188
Den heww ick stats de Wid ümfat'.
189
Na, ick verfir mi denn un lat
190
Den Kirl nu los, as höll'ck'ne Adder,
191
Un frag em denn: ›Wo so ans: Vadder?
192
Ick bün Großherzogliche Förster.‹
193
›dat weit ick woll‹, seggt hei, ›min Bester,
194
Un einen rechten dägten büst.‹
195
Na, as ick mi taum Gehen rüst,
196
Dunn geiht de Zackermenter mit,
197
Un as hei nu so bi mi geiht,
198
Dunn seih ick, dat hei lahmen deiht
199
Un dat em hinnen up de Midd
200
Von't Liw so'n Bimmelbammel sitt.
201
Na, mi würd snurrig denn tau Maud';
202
Hei redt mit mi, un dat is gaud,
203
Ick antwurt dorup nich Swart noch Witt.
204
Na, endlich seggt hei: ›Vadder Rohd,
205
Wat hängt di dor so lang un grot
206
Den Puckel dal, wat is denn dat?‹
207
Un wil mi dat nu ketteln ward,
208
Segg ick: ›Dat is min Tobackspip.‹
209
›ih‹, seggt hei, ›lat mi 'n beting smöken.‹
210
›ja woll!‹ Un denk: Nu büst du rip.
211
Na, hei ward nu den Flintenlop
212
Sick fluggs ok mang de Tähnen steken,
213
Un ick bün denn ok nich tau ful
214
Un treck den Drücker unnen af,
216
Fohrt em de ganze Schuß in't Mul.
217
Süh so, denk ick, süh so! Nu liggt'e.
218
Je ja! Je ja! – Hei sned en por Gesichter,
219
Schüddt sick en beten hen un her
221
›scharpen Toback, Gevatter Rohd.‹
222
Dunn wüßt ick, wer hei wesen ded.«
223
»na«, fröggt oll Voß, »wer was de Gast?«
224
»musch Urian, de Düwel was't.«
225
Dunn stunn' de beiden annern up
226
Un schüdden mit den grisen Kopp:
227
»ne, Vadder, ne, du lüggst uns doch tau sihr,
228
Ne, an den Düwel glöw wi nu nich mihr.«
229
»dat glöw ji nich?« – »Ne, Vadder Rohd!
230
Du lüggst uns rein üm den Kredit.
231
Vör dissen was de Düwel Mod',
232
Nu lew wi in 'ne anner Tid.«
233
»je, uns' Herr Paster hett't doch glöwt.«
234
»ja, Vadder, dat's ok sin Geschäft,
235
De Mann, de sall dor ok von lewen,
237
Un nemen still ehr Tasch un Flint.
238
»ne, Vadder, ne, dat is woll nicks.
239
De brune Kledrock un de nankängsch Büx
240
Un denn de Düwel! – Dat's woll Wind.
241
Wer so wat seggen deiht, de lüggt;
242
Dit is 'ne richt'ge Jagdgeschicht.«